De oproep in Mekka

De eerste moslims

De eerste mensen die geloofden waren de mensen die hem het best kenden: zijn vrouw Khadija, zijn beste vriend Aboe Bakr, zijn jonge neef Ali en zijn vrijgelaten dienaar Zaid. Volgens de seerahboeken riep de Profeet (vzmh) de eerste drie jaar vooral in stilte op. Wie moslim werd, kwam uit alle lagen van de samenleving: rijke handelaars, maar ook slaven en armen.

De oproep op de berg Safa

Toen kwam het bevel om openlijk op te roepen:

De Profeet (vzmh) klom op de berg Safa en riep de clans van Qoeraisj bij elkaar. “Als ik jullie vertelde dat er een leger achter deze berg klaarstaat, zouden jullie mij dan geloven?” Ze zeiden: “Ja, we hebben van jou nooit een leugen gehoord.” Toen zei hij: “Dan waarschuw ik jullie voor een zware straf.” Zijn oom Aboe Lahab reageerde: “Verderf over jou! Heb je ons daarvoor bij elkaar geroepen?” (Sahih al-Boechari 4770)

Vervolging

De leiders van Mekka zagen hun macht en hun handel rond de afgoden bedreigd. Ze begonnen met spot, en gingen over tot geweld.

• Terwijl de Profeet (vzmh) bij de Kaaba in soedjoed was, legden ze de ingewanden van een kameel op zijn rug, en lachten (Sahih al-Boechari 240).
• Oeqba ibn Abi Moe’ait wurgde hem met zijn kleed terwijl hij bad, tot Aboe Bakr hem wegduwde en riep: “Willen jullie een man doden omdat hij zegt: mijn Heer is God?” (Sahih al-Boechari 3856)

Moslims zonder bescherming van een machtige familie hadden het het zwaarst. Volgens de seerahboeken werd Bilal, een slaaf, in de brandende zon met een zware steen op zijn borst gelegd. Hij bleef herhalen: “Ahad, ahad”, één, één. Soemayya werd gedood om haar geloof. Zij was de eerste martelares van de islam.

De vlucht naar Abessinië

Volgens de seerahboeken stuurde de Profeet (vzmh) in het vijfde jaar een groep moslims naar Abessinië, het huidige Ethiopië. Daar regeerde een christelijke koning, de Negus, die bekend stond om zijn rechtvaardigheid. Hij beschermde hen, ook toen de Mekkanen hun uitlevering eisten.

Het jaar van verdriet

Rond het jaar 619 verloor de Profeet (vzmh) kort na elkaar de twee mensen die hem het meest steunden: zijn vrouw Khadija en zijn oom Aboe Taalib. Aboe Taalib had hem altijd beschermd, al werd hij zelf nooit moslim. Op zijn sterfbed smeekte de Profeet (vzmh) hem nog om de geloofsbelijdenis uit te spreken (Sahih al-Boechari 3884).

Taa’if

Zonder bescherming in Mekka trok de Profeet (vzmh) naar de stad Taa’if om er de islam te verkondigen. Hij werd er weggejaagd. Aïsha vroeg hem later of hij ooit een zwaardere dag had gekend dan de slag bij Oehoed. Hij vertelde over die dag. Een engel kwam naar hem en bood aan om de twee bergen bij de stad op de inwoners te laten vallen. De Profeet (vzmh) antwoordde: “Nee. Ik hoop dat God uit hun nakomelingen mensen laat voortkomen die God alleen aanbidden, en niets naast Hem.” (Sahih al-Boechari 3231)