Het islamitisch huwelijk in België

Een huwelijk in de islam is een contract, geen sacrament. De Koran noemt de band een plechtige afspraak (4:21).

Wat erin hoort

Twee mensen, of hun vertegenwoordigers, spreken een aanbod en een aanvaarding uit. Er is een mahr, een bruidsgave voor de vrouw, die van haar blijft (4:4). Er zijn getuigen. Bij de maliki’s, de shafi’ieten en de hanbali’s is een walie nodig, een voogd uit de familie van de vrouw. Zonder hem is het huwelijk bij hen ongeldig. De hanafi’s laten een volwassen vrouw zelf het contract sluiten. In Vlaanderen volg je de school van je moskee.

Een moslimman mag trouwen met een joodse of een christelijke vrouw (5:5). Een moslimvrouw trouwt volgens de vier scholen niet met een man die geen moslim is (2:221).

Eerst het gemeentehuis

Voor de Belgische burgerlijke stand bestaat je huwelijk pas als je op het gemeentehuis trouwt. Een nikaah in de moskee vervangt dat niet. Doe de burgerlijke plechtigheid eerst, en daarna de nikaah. Zo zijn jullie beschermd in erfenis, naam van de kinderen en een eventuele scheiding voor de rechtbank.

Uit elkaar

Een man kan de verstoting uitspreken. Een vrouw kan khoel’ vragen: de scheiding in ruil voor de bruidsgave of een afspraak. De scholen verschillen over formules en termijnen. Een scheiding voor de Belgische rechter regelt het huis, de kinderen en het geld. De religieuze scheiding vraag je daarnaast aan een imam, zodat de godsdienstige band ook ontbonden is.